วันนี้อาการป่วยเริ่มกำเริบอีกแล้ว...รู้สึกปวดหลังและแสบที่ไขสันหลังจนนอนไม่ได้เลย..เฮ้อ มันทรมานเหลือเกินกับอาการป่วยเรื้อรังแบบนี้....แต่ว่ามันก็ยังดีกว่าทรมานอันเนื่องมาจากความรู้สึก..ความรู้สึกที่ทรมานกับการรอใครสักคนหนึ่งมันช่างยาวนานเหลือเกิน...เหมือนกับคำว่า " การรอคอยที่ไม่มีจุดหมาย " ยิ่งคิด ก็ยิ่งปวดร้าวไปถึงกระดูกเลย ทำไมความรักของเราถึงได้มืดแปดด้านแบบนี้..ไม่รู้แม้กระทั่งคนที่ตัวเองรัก อยู่ที่ไหน..อยู่กับใคร..ทำอะไรอยู่..ก็ยังไม่รู้เลย(เศร้าจัง) ที่หายไปสองเดือน พยายามไปนั่งสมาธิรักษาสุขภาพที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่ง..แต่ไม่รู้สึกว่าดีขึ้นเลย กลับทำให้จิตใจย่ำแย่ลงไปกว่าเดิมอีก..เพราะอะไรเหรอ..ก็เพราะว่ายิ่งเงียบเท่าไหร่..ก็ยิ่งนึกถึงเขาคนนั้นมากกว่าเดิมเข้าไปอีก..จิตใจยังคงวนเวียนอยู่กับเขาตลอดเวลา..ทำไมนะ ถึงได้มีเขาอยู่ในใจได้มากมายถึงเพียงนี้...ทำไมหนอ..เฝ้าถามตัวเองทุกวัน ๆ ก็ได้คำตอบเดิม ๆ..คือ " ไม่อาจเปลี่ยนใจ " ไปจากเขาได้เลย..ตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกัน..เขาก็เข้ามานั่งใจหัวใจเราเต็มร้อยเลย..เขาคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เรามีกำลังใจรักษาสุขภาพทุกวันนี้..พัทคะ..พัทอยู่ไหน..พัทสบายดีหรือป่าว..พัทช่วยส่งข่าวบอกหน่อยได้ไหม..อย่างน้อย ๆ ก็ช่วยให้คนใกล้ตายคนหนึ่งได้มีลมหายใจอยู่ต่ออีก....ไม่มากก็น้อย..
edit @ 2006/10/16 10:20:14
edit @ 2006/10/16 10:21:31
